Op 8 november overleed Jan van Hattem in Frankrijk aan een slepende ziekte. Van Hattem studeerde rechten, en politieke en sociale wetenschappen en was docent aan de Vrije Universiteit Amsterdam en de Universiteit van Tilburg. Nadat hij de universiteit vaarwel had gezegd, stortte hij zich op de letteren, met name op bibliografische werken. Hij publiceerde onder meer Bibliografie Theun de Vries (met Dick Zandbergen en Gaston Dolmans) en Bibliografie Louis Paul Boon. Vervolgens begon hij in tijdschriften als Boelvaar Poef, De Parelduiker en De Brakke Hond artikelen te publiceren over Boon en Elsschot, zoals 'De hoorspelen van Louis Paul Boon', 'De Leo J. Krynprijs: een onafhankelijke jury', 'Kuiperijen rond de  Krynprijs' en 'De ontdekking van een toneelstuk “van” Willem Elsschot. De geboorte van een farce en de oplossing van het auteurschap'. In Achter de schermen publiceerde hij 'De rol van Willem Elsschot in de bekroning van Louis Paul Boon'. In 2004 kwam bij Houtekiet zijn controversiële biografie Willem Elsschot. Mythes bij het leven uit. Dat boek viel, net als al zijn andere werk, op door de hoge polemische toon.

Jan van Hattem woonde de laatste jaren in Antwerpen en leidde een zwervend bestaan, op het randje van de armoede. Het belette hem niet om onvermoeibaar en vrolijk gemutst in archieven te duiken en belangrijke nieuwe facetten van Boon en Elsschot naar boven te spitten. Op elke nieuwe vondst reageerde hij zo blij als een kind. En dat deze amateur-historicus erin slaagde dingen te vinden die anderen over het hoofd zagen, zal eens te meer blijken, als zijn nagelaten werk – onder meer over de 'kroegen van Elsschot' – gepubliceerd wordt. Een ogenschijnlijke querulant in geschrifte, was Jan in werkelijkheid een minzame, gezellige praatvaar in persoon. Hoe dan ook, met Jan van Hattem verliezen de Boon- én de Elsschotresearch een even eigenzinnige als waardevolle en hardnekkige no nonsense-onderzoeker.

Leo De Haes